உள்ளுராட்சித் தேர்தல் அறிவிக்கப்பட்டதும் தமிழ் அரசியல் சூடு பிடித்துள்ளது. தமிழ் மக்களைப் பாதுகாக்கும் ஜனநாயக தூதுவர்களாக பலர் அவதாரம் எடுத்துள்ளனர். கூட்டணி அமைக்கின்றனர். இவர்களில் மிக முக்கிய இடத்தைப் பெற்றுள்ளவர் வட மாகாண முதல்வர் விக்னேஸ்வரன் அவர்களாகும். அவர் இலங்கை சுதந்திரமடைந்து 70 ஆண்டுகளாகியுள்ள நிலையில் அவரது அரசியல் சுமார் 4 ஆண்டுகளே. அவரது இந்த மிகச் சொற்ப காலத்தின் அனுபவம் காரணமாக அரசியல் போதனைகளை மேற்கொள்ளும் அவதார புருஷராக தம்மை மாற்றி பல ஆண்டுகளாக தமது சுக போகங்களைத் துறந்து போராடிய பலரை அவமானப்படுத்தும் அரசியலை ஆரம்பித்துள்ளார். இவ்வாறான சந்தர்ப்பவாத அரசியலை விதைக்க மக்கள் அனுமதிக்கக் கூடாது. அவரது போதனைகள் ஒருவேளை மத போதனைக்கு உதவலாம். அரசியலுக்கு உதவாது.ஏனெனில் இங்கு கடவுள் அல்ல மக்களே தீர்மானிப்பவர்கள்.

வட மாகாணசபையின் முதல்வராக பதவியை அலங்கரிக்கும் அவர் தமிழ் மக்கள் பேரவை என்ற இன்னொரு அரசியல் அமைப்பிற்கும் தலமை தாங்குகிறார். தமிழர் தேசியக் கூட்டமைப்பிலுள்ள கட்சிகளின் வேண்டுகோளின்படி வட மாகாணசபையில் போட்டியிட்டவர், முதலமைச்சரானவர் தற்போது கூட்டமைப்பிலுள்ள கட்சிகள் தேர்தல் விஞ்ஞாபனத்தின்படி செயற்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டை முன் வைத்து தனது அரசியல் சித்து விளையாட்டை ஆரம்பித்துள்ளார். ஆனால் இவர் மாகாணசபைத் தேர்தலில் கொடுத்த தேர்தல் விஞ்ஞாபன வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றினாரா? என்ற கேள்வியே நம் முன்னால் உள்ளது.tna1

நாம் இப் பிரச்சனையை இரண்டு அம்சங்களினூடாகப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. அதாவது கூட்டமைப்பிலுள்ள பிரதான கட்சியாகிய தமிழரசுக் கட்சிக்கு எதிராக அவர் தெரிவிக்கும் கருத்துக்கள். அடுத்தது அதற்கு மாற்றீடாக அவர் முன்வைக்கும் போதனைகள். ஏனெனில் அவர் எந்தவித அரசியல் அனுபவமும் இல்லாமல் தமிழ் மக்களின் அரசியலில் மிக நீண்ட வரலாற்றைக் கொண்டுள்ள கட்சியை விமர்ச்சிக்கும் போக்கும், அவரது அனுபவமற்ற மாற்று அரசியல் தீர்வுகளும் தமிழ் அரசியலில் ஏற்படுத்தக்கூடிய சிக்கல்களை நாம் புரிந்து கொள்வது அவசியம்.

தமிழரசுக் கட்சி இலங்கை சுதந்திரமடைந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் அதாவது 1949ம் ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் 3ம் திகதி நல்லூரில் உள்ள கைலாசப் பிள்ளையார் கோவில் வீதியில் தோற்றம் பெற்று 1952ம் ஆண்டளவில் அரசியல் கட்சியாக மாற்றம் பெற்றது. இந்தக் கால வேளையிலிருந்து 2015ம் ஆண்டு வரை சுமார் 65 ஆண்டு காலம் அரசியல் அஞ்ஞாதவாசம் செய்த ஒருவர் அக் கட்சியை, அதன் வரலாற்றை சரியாக மதிப்பீடு செய்யாமல், அதன் அனுபவங்களைக் கவனத்தில் கொள்ளாது குற்றம் சுமத்த விளைவது அரசியல் அநாகரீகமாகும். இது தடி எடுத்தவரெல்லாம் தண்டனை வழங்கலாம் என்ற நிலைக்குத் தள்ளி விடும்.

2009ம் ஆண்டின் பின்னர் தமிழ் சமூகம், அதன் அரசியல் என்பன பாரிய இடருக்குள் உள்ளது. பல தடைகளினூடாக, பல அனுபவங்களினூடாகப் பயணித்து வருகிறது. தமிழரசுக் கட்சி பின்பற்றிய தமிழ்க் குறும் தேசியவாத மிதவாத அரசியல் போக்கு அதற்கே உரித்தான உள் முரண்பாடுகளால் ஏற்பட்ட தீவிரவாதத் தன்மைகளால் அதன் இருப்பைப் பறி கொடுத்தது. அதே போன்று தமிழ்க்குறும் தேசியவாத்திற்குள் காணப்பட்ட வலதுசாரித் தீவிரவாதமும்,இன,சமூக முரண்பாடுகளும், ஜனநாயக விரோதப் போக்கும் அதற்கே உரித்தான விதத்தில் முடிவை எட்டியது.

இன்று இலங்கையில் ஏற்பட்ட இரத்தக் களரிக்கு சுயநலமிக்க, தீர்க்க தரிசனமற்ற அரசியல் தலைமைகளே காரணம் எனவும் இதற்காக விலை கொடுத்துள்ளவர்கள் சமான்ய சிங்கள மக்களின் பிள்ளைகளை உறுப்பினராகக் கொண்ட ராணுவமே எனவும் சிங்கள மக்களால் தமது தலைவர்கள் மீதுகுற்றம் சுமத்தப்படுகிறது. இதுபோலவே தமிழ் மக்கள் மத்தியில் நிகழ்ந்த கொடுரங்களுக்கும், இன்றைய அவலங்களுக்கும் அதன் குறும் தேசியவாத அரசியல் தலைமைகளே காரணம் என்பதை மக்கள் உணரத் தொடங்கியுள்ளனர்.

இதன் விளைவாகவே 2015ம் ஆண்டு நடைபெற்ற ஜனநாயக தேர்தலில் சிங்களப் பகுதிகளில் ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் மாற்றங்களை அவதானித்த தமிழ் மக்கள் மீண்டும் புதிய அரசியல் மாற்றத்தைக் கோரி கூட்டமைப்பைத் தமது பிரதிநிதிகளாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர். ஏன் மீண்டும் இவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தனர்? தமிழ் மக்கள் மத்தியிலே மாற்றுத் தலைமையை வழங்கும் புதிய சக்திகள் நம்பிக்கை அளிக்கும் விதத்தில் உருவாகவில்லை. எனவே நிலமைகளைக் கவனத்தில் கொண்டு  தமது சார்பில் புதிய அரசுடன் பேசி நியாயத்தைப் பெறுமாறு அனுப்பினர்.

இத் தேர்தலில் அதாவது 2015 இல் இடம்பெற்ற பொதுத் தேர்தலில் இரண்டு பிரதான சிங்களக் கட்சிகளும் தனித்தனியே போட்டியிட்டன. கூட்டமைப்பினர் தனியாகப் போட்டியிட்டனர். அத் தேர்தலில் ஐ தே கட்சி அதிக ஆசனங்களைப் பெற்ற போதிலும் பெரும்பான்மைப் பலம் இல்லாமல் இருந்தது. அதே போன்று சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சியாலும் ஆட்சி அமைக்க முடியாதிருந்தது. ஆனால் கூட்டமைப்பின் ஆதரவுடன் அரசு அமைக்கும் வாய்ப்பு ஐ தே கட்சிக்கு அதிகமாக இருந்தது.

ஐ தே கட்சிஆட்சியைப் பொறுப்பெடுத்தால் சிறீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி பல இடர்களை அனுபவிக்க நேரிடும் எனக் கருதிய மைத்திரி தலைமையிலான தரப்பினர் ஐ தே கட்சியின் தனிக் கட்சி ஆட்சியைத் தடுக்கவும், தேசியப் பிரச்சனைகளை இணைந்து குறிப்பிட்ட காலத்தில் தீர்ப்பது எனவும் கருதி இரண்டு வருடகால ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் இணைந்தனர். இவ்வாறான மாற்றத்தின் பின்னணியில் சிவில் சமூக அமைப்புகள் காரணமாக இருந்தன. கூட்டமைப்பிற்கு எதிர்க்கட்சிப் பதவியை அளித்தனர். அந்த ஒப்பந்தம் இந்த வருடம் டிசம்பர் மாதத்தில் காலாவதியாகிறது.

இந்த இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் இணைந்து தேசிய இனப் பிரச்சனைக்கான தீர்வுகள் குறித்து கூட்டமைப்புடன் நடத்திய பேச்சுவார்த்தைகளின் பின்னணியிலேயே புதிய தேசிய அரசு உதயமாகியது. இங்கு எமது கவனத்திற்குரிய அம்சம் என்னவெனில் தேசிய இனப் பிரச்சனைக்குக் காரணமாக இருந்த இரு பிரதான கட்சிகளும் இணைந்து இனப் பிரச்சனைக்குத் தீர்வுகளைத் தருவதாக எண்ணும்போது ஓர் அரசியல் கட்சி என்ற வகையில் தனது தேர்தல் விஞ்ஞாபன கோரிக்கைகளை புறம் ஒதுக்கிப் புதிய நிலமைகளைப் பரீட்சித்துப் பார்ப்பது தவறு என விவாதிக்க முடியுமா? என்பதுதான்.

2015ம் ஆண்டின் பின்னர் ஏற்பட்டுள்ள உள்ளுர் அரசியல் மாற்றங்களின் பின்னணியிலும், போர்க் குற்றம் தொடர்பாகவும், மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பாகவும் ஐ நா சபை மேற்கொண்டுள்ள ஈடுபாடுகளின் பின்னணியிலும் இலங்கை நிலவரம் தொடர்பாக ஐ நா மனித உரிமை ஆணைக்குழு காத்திரமான நகர்வுகளை எடுத்துள்ள பின்னணியிலும் புதிய அரசியல் நகர்வுகளை மேற்கொள்வது தவிர்க்க முடியாத வாய்ப்பு ஆகும். தமிழ் மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் எந்த அரசியல் கட்சியும் இந்த வாய்ப்புகளைத் தவற விட்டுச் செல்லுமாயின் அது பாரிய தேசத் துரோகமாகும்.இங்கு தமிழரசுக் கட்சியின் கடந்த கால அரசியல் பற்றிக் கவனம் செலுத்துவதை விட தற்போது ஏற்பட்டுள்ள புதிய மாற்றத்தை அவர்கள் எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறார்கள்? என்பதே கவனத்திற்குரியது. ஏனெனில் போரினாலும்,இயற்கை அனர்த்தங்களினாலும் பாதிக்கப்பட்டுள்ள எமது மக்களை பொருளாதார ரீதியாகவும் உயர்த்தும் அவசியம் உள்ளது.

70 களிற்குப் பின்னர் தமிழ் அரசியலில் காணப்பட்ட தீவிரவாதம், மிதவாதப் போக்கினை அடிமைப்படுத்திய போதிலும் இவ்விரு அணுகுமுறைகளும் இணைந்தும் அவ்வப்போது பிரிந்தும் பயணப்பட்டிருக்கின்றன. 2009 இன் பின்னர் தமிழ் அரசியல் மிகத் தெளிவாகவே பிரிந்து செல்லும் நிலை காணப்படுகிறது. இதன் காரணமாக ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் பிளவுகள் விக்னேஸ்வரன் போன்ற பிரமுகர்களை தமிழ் அடிப்படைவாதத்தின் தலைவர்களாக்கும் துர்ப்பாக்கிய நிலைக்குத் தள்ளியுள்ளது. தமிழரசுக் கட்சி ஆரம்ப காலங்களில் முன்வைத்த கோஷங்களை தேர்தல் விஞ்ஞாபனம் என்ற போர்வையில் இந்த அடிப்படைவாதிகள் தத்தெடுக்க, கூட்டமைப்பினர் யதார்த்த அரசியலிற்குள் பிரவேசித்துள்ளனர். இவ்வாறு தமிழ் அரசியல் மிகவும் தெளிவாகவே பிரிந்துள்ளதை நாம் காணலாம். இப் பின்னணியிலிருந்தே இன்றைய தேர்தல் அரசியலை நாம் நோக்க வேண்டும். இப் பிளவுகளில் எதனைத் தேர்ந்தெடுப்பது குறித்தே எமது பார்வை செலுத்தப்பட வேண்டும்.

நாம் ஏன் விக்னேஸ்வரன், கஜேந்திரகுமார் போன்றவர்களின் அரசியலை அடிப்படைவாதம் என்கிறோம்?இவர்கள் முன்வைக்கும் தேசம், சுயநிர்ணய உரிமை, சுயாட்சி என்பன தவறான கோரிக்கைகளா?
இவர்களின் அரசியல் கோரிக்கைகளின் பின்னால் மறைந்திருக்கும் எண்ணங்கள் மிக ஆபத்தானவை. கிட்லர், முசோலினி அரசியல் நல்ல உதாரணங்களாகும். இவர்கள் அரசியல் ரீதியாக மிகவும் இறுக்கமான விளக்கங்களைப் பின்பற்றுவதும், இவ் விளக்கங்களிலிருந்து சமூகம் மாறிச் சென்றுள்ளதை அங்கீகரிக்க மறுப்பதும், ஏனைய சமூகங்களுக்கும் அவ்வாறான உரிமைகள் உண்டு என்பதை தெளிவாக வரையறுக்க மறுப்பதும், ஏனைய சமூகங்களோடு தமிழ் சமூகத்தினை இணைய விடாதுதடுக்கும் உட் கூறுகளை அந்த நோக்கங்கள் கொண்டிருப்பதும் அதன் அடிப்படைவாத தன்மைகளாகும்.

இவர்களின் அரசியல் என்பது தமிழ்ச் சமூகம் அதன் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார உறவு என்பன மாறிச் சென்றுள்ளதை ஏற்க மறுக்கின்றனர். முஸ்லீம் மக்களுக்கும் அவ்வாறான உரிமைகள் உண்டு என்பதை உரக்கக் கூற தயங்குகின்றனர்.இலங்கையின் பொருளாதாரக் கட்டுமானத்தில் தற்போது சகல சமூகங்களும் இறுக இணைந்து வருவதால் இக் கோரிக்கைகளால் எழக் கூடிய அரசியல், சமூக, பொருளாதாரத் தாக்கங்கள் குறித்தப் பேச மறுக்கின்றனர்.மாற்றங்களுக்கான வேளை ஏற்படும்போது அவற்றைத் தடுக்க முயற்சிப்பதும், உதாரணமாக தற்போது நடைபெறவுள்ள உள்ளுராட்சித் தேர்தலை தமிழரசுக் கட்சியின் தற்போதைய அரசியல் அணுகுமுறைகளுக்கு எதிரான வாக்கெடுப்பாக மாற்ற எண்ணுவது அரசியல் யாப்பு முயற்சிகளைத் தடுக்கும் உள் நோக்கம் கொண்டதாகும்.

உள்ளுராட்சித் தேர்தல்கள் எவ்வாறு அரசியல் பிரச்சனைகளின் தேர்தலாக மாற முடியும்? உள்ளுராட்சி உறுப்பினர்கள் பாராளுமன்றம் செல்லவில்லையே. மகிந்த தரப்பினர் மைத்திரி தரப்பினரின் அரசியலைத் தோற்கடிக்க இத் தேர்தலைப் பயன்படுத்துவது போலவே கூட்டமைப்பைத் தோற்கடிக்கும் நோக்கம் இங்கு உள்ளது.தோற்கடிப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் தவறான நேரத்தில் தவறான ஆயுதத்தை எடுத்துள்ளனர். அதன் விளைவுகள் பற்றிப் பேசத் தயாராக இல்லை.இதில் மைத்திரி தோல்வி அடையலாம். ஆனால் அவரே தொடர்ந்தும் ஜனாதிபதி. ஆனால் தமிழ்ப் பிரதேச அரசியல் அவ்வாறில்லை. கூட்டமைப்பின் பேரம் பேசும் அரசியலைத் தோற்கடித்து விடும். இது தமிழ் மக்களின் எதிர் காலத்திற்கு மிகவும் ஆபத்தானது. இதுதான் தமிழ் மக்களின் எதிர்பார்ப்பா? இந்த அரசியல் விவேகமான முடிவா?

இலங்கையில் வாழும் சமூகங்களிடையே அடையாளம் என்பது பிரச்சனையாக இருப்பினும் பொதுவாழ்வு என்பது அமைதியாக செயற்பட வேண்டும் என்ற உள்ளுணர்வும், தமிழ் மக்கள் தனித்துவமானவர்கள் என வற்புறுத்தும் அதே வேளை, நாடு தழுவிய அடிப்படையில் மனிதர்கள் என்ற பொது நலன் ஒன்று இருப்பது குறித்துப் பேச மறுப்பதும் அடிப்படைவாதமே.

இத் தேர்தல்கள் உள்ளுர் பிரச்னைகளின் தீர்வுக்கான களங்களாகும். இதன் மூலம் சிவில் சமூகத்தைப் பிளவுபடுத்த எண்ணுவதும், சமூகப் பிரிவினரிடையே வெறுப்புகளைத் தோற்றுவிப்பதும் அடிப்படைவாத குணாம்சங்களாகும்.இதனை நீங்கள் இஸ்லாமிய அடிப்படைவாத விளைவுகளிலிருந்து காணலாம்.
எனவே இத்தகைய அடிப்படை வாதங்களின் விளைவுகளால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு சமூகம் மீண்டும் அச் சகதிக்குள் செல்லாமல் அதே வேளை தனது அடையாளங்களை, அதற்கான போராட்டங்களை விட்டுக் கொடுக்காமல் செல்வதே யதார்த்த அரசியலாகும்.

மரம் பழுத்தது, வெளவால்கள் வந்தன !

தேர்தல் வந்தது, ஜனநாயகத்தின் தேவதூதர் வந்தனர் !!

(பாகம் 2)

இந்த அடிப்படைவாத நிகழ்ச்சி நிரலிலிருந்து தமிழரசுக் கட்சியின் அரசியல் மாறிச் செல்கிறது என்பதாலும், அதுவே 21ம் நூற்றாண்டின் அரசியல் பாதையாக அமையும் என்பதாலும் அப் பாதையைப் பலப்படுத்துவது ஜனநாயக சக்திகளின் தலையாய பணி ஆகிறது. இக் கோட்பாடுகளில் தமிழரசுக் கட்சி எவ்வளவு தூரம் நம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறது? என்பது கேள்விக்குரியது. எனினும் பாதை மாற்றம் அவசியமான ஒன்றே. இந்த மாற்றமே புதிய பாதைக்கான அடிப்படைகளாக  அமைய முடியும்.இதனையே பல ஜனநாயக சக்திகள் நீண்ட காலமாக கோரி வந்தன.

உதாரணமாக வழிகாட்டுக் குழுவின் அறிக்கை தொடர்பான அரசியல் அமைப்பு சபை விவாதத்தில் இரா. சம்பந்தன் அவர்கள் தெரிவித்த கருத்துக்கள் கவனத்திற்குரியன.

இலங்கையின் இறைமை குறித்துத் தெரிவிக்கையில், தற்போதைய அரசியல் அமைப்பு வரைபு தொடர்பாக நாட்டு மக்கள் தமது இறைமை அதிகாரத்தைப் போதிய அளவில் பயன்படுத்திஉள்ளார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இலங்கை வரலாற்றில் முதல் தடவையாக நாட்டு மக்கள் இவ்வாறான முயற்சியில் ஈடுபட்டனர். அரசியல் அமைப்பு என்பது நாட்டின் முதன்மைச் சட்டமாகும். எனவே இச் சட்டமானது பிரிக்கப்படாத, பிரிக்க முடியாத இலங்கை என்பதை உறுதி செய்கிறது. இந்த மாற்றத்திற்குப் பிரதான காரணம் கடந்த 70 ஆண்டுகால அனுபவம் என்கிறார்.

எனவே தற்போது கூட்டமைப்பினர் அரசியல் அமைப்பு வரைபில் ஈடுபடுவதும், இலங்கை என்பது பிரிக்கமுடியாத, பிரிக்கப்படாத நாடு என ஏற்றுக் கொள்வதும் தற்செயல் சம்பவங்கள் அல்ல. இக் கட்சியே தமிழ் மக்களின் அரசியல் வரலாற்றினை எடுத்துச் சென்றது. இக் கட்சியையே தமிழ் மக்கள் தொடர்ந்து பாராளுமன்றத்திற்கு அனுப்பினார்கள். இக் கட்சியே தமிழ் மக்கள் தரப்பில் பேசியது. இக் கட்சியுடன்தான் சர்வதேச அரசுகள் பேசின. அந்த நீண்ட அனுபவத்தின் பின்னணியில் தற்போது அதன் அரசியல் பாதையை தனக்கே உரித்தான வகையில் மாற்றிக்கொண்டுள்ளது. இந்த யதார்த்தத்தினை ஏற்றாக வேண்டும்.

நாட்டின் எதிர்கால வாழ்வு பற்றி அவர் தெரிவிக்கையில் பல்வேறு வகைகளில் நாடு மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டுள்ளதால், இதிலிருந்து மீள்வதற்கும்,முன்னேற்றம் அடைவதற்கும், உலகில் காத்திரமான இடத்தைப் பிடிப்பதற்கும் சகல மக்களும் சமத்துவத்துடனும், நீதியுடனும் ஐக்கியமாக வாழ்வது அவசியம் என்பதை சகலரும் உணர்ந்துள்ளதாக தெரிவித்தார்.

இலங்கைத் தேசத்தின் பிரஜை என்ற வகையில் அதன் பொருளாதார, சமூக வாழ்வை உயர்த்துவதற்கு சகலரும் ஐக்கியமாக உழைக்க வேண்டும் எனத் தெரிவித்த அவர் அதற்கு முன் நிபந்தனையாக சமத்துவத்தையும், நீதியையும் நிலைப்படுத்த வேண்டும் என்கிறார்.

இத்தகைய அணுகுமுறை கடந்த காலத்தில் தமிழரசுக் கட்சியிடம் அல்லது கூட்டமைப்பிடம் இருந்ததில்லை. அதுவே தற்போது இந்த அடிப்படைவாதிகளிடமும் இல்லாமலுள்ளது.

இன்று இலங்கையிலுள்ள இனவாத அரசியல் இலங்கை என்பது பல்லினங்கள், பல மதங்கள் வாழும் நாடு என்பதை ஏற்க மறுத்து வருகிறது. அதே போலவே இந்த அடிப்படைவாதிகளும் ஒட்டு மொத்த இலங்கையின் அடிப்படைகளை வரையறுக்க மறுத்து வருகின்றனர். ஏனெனில் அவர்களின் கருத்தப்படி தமிழ் தேசம் வேறு, சிங்கள தேசம் வேறு என்ற இறுக்கமான நிலைப்பாடு ஆகும். சுதந்திர காலம் முதல் இற்றை வரை தமிழ் மக்கள் ஒருமித்த நாட்டிற்கான பாராளுமன்றத் தேர்தலை நிராகரித்ததில்லை. தேசிய பொருளாதாரத்தில் பங்கேற்பதிலிருந்து தம்மை விலக்கிக் கொண்டதில்லை. அவர்களின் முதலீடு தற்போது தென்னிலங்கையில் அதிகரித்துள்ளது. இந் நிலையில் ஒட்டு மொத்த இலங்கை குறித்துப் பேச மறுத்து வருவது அடிப்படைவாதமே தவிர வேறு எதுவாக இருக்க முடியும்?

புதிய அரசியல் வரைபுகள் குறித்து தெரிவிக்கையில் இலங்கை என்பது பல்லின மக்களும், பல மதங்களும் உள்ள பன்மைத்துவ சமூகத்தை உடைய நாடு என வரையறுக்கிறார். முதலில் இலங்கை என்பது பிரிக்க முடியாத, பிரிக்கப்படாத நாடு என வரையறுத்தவர் அதன் பின்னர் அந்த நாடு பல்லினங்கள் வாழும் பன்மைத்துவ சமூகத்தை உடையது என்கிறார். புதிய யாப்பு யோசனைகள் ஜனநாயகமும், வாக்குப் பிரயோகமும் இணைந்து செல்வதன் மூலமே பிளவுபடாத பன்மைத்துவத்திற்கு அர்த்தமும், மரியாதையும், அங்கீகாரமும் தருவதாக குறிப்பிடுகிறார். பெரும்பான்மை என்பது வாக்குப் பலம் மட்டுமல்ல அது ஜனநாயகமும் நிறைந்ததாக  இருத்தல் அவசியம் எனக் கூறி பெரும்பான்மை வாக்கு மட்டும் ஜனநாயகமாக அர்த்தப்படாது என்கிறார். ஜனநாயகமும்,பன்மைத்துவமும் ஒன்றிணைந்து செல்வதோடு அவை அரச கட்டுமானங்களில் பலப்படுத்தப்பட்டு நீதியையும், சமத்துவத்தையும் வழங்க வேண்டும் என்கிறார்.

இப் பின்னணியில் விக்னேஸ்வரனின் உரைகளைப் பார்க்கலாம். தாம் தலைமை தாங்கும் தமிழ் மக்கள் பேரவை என்பது மக்கள் இயக்கம் என வரையறுக்கும் அவர் இந்த இயக்கமானது பிரதேசம், மாகாணம் என வேற்றுமை பாராட்டாது அனைவரையும் உள்ளடக்கிய சிந்தனையை மேற்கொண்ட தமது அரசியலை முன்னெடுக்கும் என்கிறார். ஆனால் அவர் கட்சிகள் பற்றித் தெரிவிக்கையில் கட்சி அரசியல் என்பது குறுகிய, கட்சி நலன் கருதியே அவர்கள் தேர்தல் முடிவுகளை எடுப்பதாக கூறுகிறார். தமது இயக்கத்திற்கும், கட்சிகளுக்கும் இடையேயுள்ள இடைவெளி எதுவெனில் கட்சிகள் கட்சி நலன்களின் அடிப்படையில் தேர்தல் முடிவுகளை எடுக்க, தமது இயக்கம் பொது நலன்களின் அடிப்படையில் வேறுபாடுகளுக்கு அப்பால் முடிவுகளை எடுப்பதாக நியாயம் கூறுகிறார்.

இந்த விளக்கத்தின் பின்னால் ஒரு சூழ்ச்சி உள்ளது. இந்தக் கட்சிகளால் தனித்துப் போட்டியிட முடியாது. எனவே அவர்கள் ஒன்றாக இணைந்தேபோட்டியிட  முடியும். அதற்கான  பொதுத் தளமாகவே அவரது பேரவையை மாற்றுகிறார். தம்மை அதன் நாயகராக நிறுத்துகிறார். கட்சிகளின் நலனுக்கும்,பேரவையின் நலனுக்கும் இடையேயுள்ள பொது நலன் என்பது தேர்தலே தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

அவர் தனது கற்பனையில் சில எதிரிகளை உருவாக்கி அவற்றுடன் தனது போரை ஆரம்பிக்கிறார். அரசாங்கம் தருவதைத் தரட்டும். எம் மக்கள் அவற்றை ஏற்றுக் கொள்வார்கள் என்ற நிலை மாறி எவற்றை எம் மக்கள் எதிர்பார்க்கிறார்கள்? அவற்றிற்கு இசைவாகவே நாம் எமது அரசியல் நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனை பேரவையினால் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது எனப் பெருமிதம் கொள்கிறார். அவரைப் பொறுத்த வரையில் தமிழ் மக்களின் கடந்த கால அரசியல் தருவதைத் தரட்டும் என்ற அரசியலை நடத்தியதாகவே அவரது அரசியல் புரிதல் உள்ளது.

அவ்வாறானால் அரசாங்கம் தருவதைத் தரட்டும். தமிழ் மக்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்கள் எனக் கருதிய போக்கு எப்போது காணப்பட்டது? இதனை யார் நம்பினார்கள்? என்பதை அவர் தெளிவாக்க வேண்டும். அவ்வாறான போக்கு தமிழ் அரசியலில் ஒரு போதும் காணப்பட்டதில்லை. அரசு தாமாக விரும்பித் தர முயன்றதாக அரசியல் வரலாறு இல்லை. கிடைத்தவை யாவும் பலமான அழுத்தங்களின் விளைவுகளாகும். இதனைப் பரிந்து கொள்வதற்கு அவரது அரசியல் அனுபவம் போதவில்லை என்றே நாம் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

அரசு தர முன் வருவதற்கும், எமது எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் இடையே பாரிய இடைவெளி உள்ளதால் அரசு குறைத்துத் தருவதை ஏற்றுக் கொண்டால் எமது இலக்குகளை அடைய முடியாமல்போய்;விடும் என ஆதங்கப்படுகிறார். ஏனெனில் அவரது வாழும் காலத்திலேயே பட்டு வேட்டி கட்டலாம் என நம்புகிறார். இது கற்பனை என அழைப்பதை விட வேறு எதுவாக இருக்க முடியும்?

நாம் பட்டு வேட்டிக்கு ஆசைப்படுகிறோம். அவர்கள் கோவணங்களைத் தந்தால் பட்டு வேட்டி கிடைக்காமல் போய்விடும்என அவர் ஆதங்கப்படுகிறார். இது மக்கள் மீதுள்ள அவ நம்பிக்கையின் வெளிப்பாடாகும். மக்கள் தருவதை வாங்கத் தயாராக இருப்பதாக எண்ணுகிறார். தமிழ் மக்கள் கடந்த 70 ஆண்டுகளாகப் போராடிய வரலாறு அவருக்குத் தெரிய நியாயமில்லை. அதன் காரணமாகவே இருக்கிற கோவணத்தைப் பறிகொடாமல் இருப்பதைப்; பற்றிக் கவலைப்படாமல், பட்டு வேட்டி பற்றி கனவு காண்கிறார். மக்கள் கட்டிய கோவணத்தைப் பாதுகாப்பதே பிரச்சனையாக உள்ள நிலையில் பட்டு வேட்டி பற்றி சிந்திக்க நேரமேது.

எமது உரிமைகள்,உரித்துகளைப் பறித்த பெரும்பான்மையினர் தாம் நினைத்தவாறு மாற்றங்களை எற்படுத்தி சலுகைகளை, உரிமைகளை தருவதாக இருந்தால் நாம் ஆட்சேபனை இல்லாமல் ஏற்கிறோம் எனக் கூறவேண்டிய அவசியமில்லை என்கிறார்.

இதுவும் அவரது கற்பனையில் உதித்த ஒன்று. நீதியும், சமத்துவமும் கைகோர்த்துச் செல்லும் அரசியலையே தமிழ் அரசியல் தொடர்ந்து வற்புறுத்திச் சென்றது. தமது அடிப்படைக் கோரிக்கைகளில் விட்டுக் கொடுக்காமல் போராடியே சென்றது.

தாம் குறைவாக தருவதை நாம் ஏற்றுள்ளோம் என்ற அடிப்படையில் இனிமேல் எதுவும் தரவேண்டிய அவசியம் தமக்கில்லை என அரசு நினைக்கும் வகையில் நாம் செயற்படக் கூடாது என்கிறார்.

முதலமைச்சரின் கற்பனை வளம் மிகப் பிரமாதமானது. தாம் குறைவாகத் தருவதைத் தமிழ் மக்கள் ஏற்றுள்ளார்கள் என அரசு எண்ணி தர வேண்டியதைத் தராமல் விட்டுவிடும் என்கிறார். இலங்கை அரசியலில் அவ்வாறான அதிசயம் நடந்ததும் இல்லை. நடக்கப் போவதும் இல்லை. அவ்வாறான அத்தியாயம் ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. அவ் வரலாறு முதலமைச்சருக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை. ஏனெனில் அவர் நாட்டில் நீதியைப் பரிபாலிப்பதில் கண்ணாக இருந்தார்.

அவரது சிந்தனைகள் யாவும் கூட்டமைப்பு தமிழ் மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளைத் தாரை வார்த்துக் கொடுத்து விட்டதாக ஒரு தோற்றப்பாட்டை உருவாக்கி அதனைத் தோற்கடிப்பதற்காகவே தாம் அவதாரம் எடுத்துள்ளதாக அவரது போதனைகள் புதிய வழியில் செல்கின்றன.

தமிழ் மக்கள் தமது சுய நிர்ணய உரிமையை தொடக்கத்திலிருந்தே பெற்றிருந்தார்கள் என்ற உண்மையைத் தட்டிக் கழிக்கப் பார்க்கிறார்கள். ஆகவே அதிகார பரவலாக்கம் என்பது பல்லினங்களின் ஒப்புதலோடு நடைபெற வேண்டுமே தவிர பெரும்பான்மையினரிடமிருந்து எமக்குத் தரப்படும் அவர்களின் கொடைச் சிந்தனையின் வெளிப்பாடாக இருக்க முடியாது என்கிறார் முதலமைச்சர்.

தேசிய இனப் பிரச்சனையில் பெரும்பான்மையிடம் கொடைச் சிந்தனை காணப்படுவதாகவும், அவ்வாறான சிந்தனையிலிருந்து கிடைப்பது எமக்குத் தேவையில்லை. ஆனால் பல்லினங்களின் ஒப்புதலோடு கிடைப்பதையே நாம் பெற்றுக் கொள்வோம் என்கிறார். தேசிய இனப் பிரச்சனையில் சிங்கள அரசியல் சக்திகள் மத்தியில் கொடைச் சிந்தனை இருப்பதாக அல்லது இருந்ததாக அவர் காண்கிறார். இது கொடைச் சிந்தனை அல்ல. தமிழ் மக்கள் சிந்திய ரத்தத்தால் ஏற்பட்ட சிறிய விளைபொருள். இதன் தாற்பரியத்தைப் புரிந்து கொள்ள முதலமைச்சருக்கு அரசியல் ஆயுள் போதாது.

வாசகர்களே!

தமிழ் அரசியல் தற்போது அடிப்படை வாதமாகவும், யதார்த்த வாதமாகவும் கூறுபட்டுச் செல்கிறது. இங்கு கூட்டமைப்பு என்பது மக்களால் ஜனநாயக ரீதியாக தெரிவு செய்யப்பட்ட அமைப்பு. அதனையே தமிழ் மக்கள் தமது சார்பில் பேச பாராளுமன்றம் அனுப்பினார்கள். அக் கட்சி தனது ஜனநாயகக் கடமையைச் செய்ய நாம் வழி விட வேண்டும். அக் கட்சி மக்களுக்குத் துரோகம் இழைத்தது எனக் கருதினால் அடுத்த தேர்தலில் அக் கட்சியை நிராகரிக்கவும், அதே வேளை புதிய அரசியலைத் தேர்வு செய்யவும் வாய்ப்பு உண்டு. அதை விடுத்து பட்டு வேட்டி அரசியலை நடத்துவது ஏமாற்று அரசியலாகும்.

தேசிய இனப் பிரச்சனையைத் தீர்க்க அதாவது தமிழ் மக்கள் எதிர்நோக்கும் சமூக, பொருளாதார, அரசியல் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கான மாற்றுத் தேர்வு பற்றி முதலமைச்சர் தரப்பினர் முன் வைக்க வேண்டும். அதை விடுத்து அரசியல் அமைப்பு பிரச்சனைகளின் இடைநடுவில் கூட்டமைப்பு இருக்கும் போது அதன் முயற்சிகளை சிதைக்கும் விதத்தில் உள்ளுராட்சித் தேர்தல்களை கூட்டமைப்பின் முயற்சிகளுக்கு எதிரான வாக்கெடுப்பாக மாற்ற முனைவது தமிழ் மக்களுக்கு இழைக்கப்படும் தேசத் துரோகமாகும்.

நூட்டில் ஜனநாயக நிறுவனங்களைப் பலப்படத்துவது தொடர்பாகவும், தேசிய இனப் பிரச்சனையைத் தீர்ப்பது தொடர்பாகவும், தேசிய நல்லிணக்கம் தொடர்பாகவும் மிகவும் காத்திரமான முயற்சிகள் நடைபெறும் வேளை அடுத்த 25 ஆண்டு காலத்தில் எமது சமூகத்தின் அரசியல், சமூக, பொருளாதார வாழ்வு எவ்வாறு அமைய வேண்டும்? அதற்கு ஏற்றவாறு மாற்றத்தை ஏற்படுத்த பேரவையோ அல்லது கூட்டமைப்போ அல்லது தழிழரசுக் கட்சியோ தயாராக உள்ளதா? அவ்வாறு இல்லையெனில் மாற்று வழி என்ன? அதற்கான களமே தற்போது திறக்கப்பட்டுள்ளது.

(முற்றும்)

email: vsivalingam@hotmail.com